De herstelbenadering

’Herstel’ is in de psychiatrie en de verslavingszorg een relatief nieuw concept dat verwijst naar iets anders dan genezing van een ziekte. Aansluitend op de ‘positieve gezondheid’ zoals gedefinieerd door Machteld Huber, is ‘herstel’ een vaak langdurige en complex proces waarin de patiënt zijn persoonlijke balans hervindt na ervaringen van psychische ontwrichting en daarmee vaak gepaard gaand rolverlies. Tijdens dit herstelproces ontdekken patiënten gaandeweg dat zij alleen zélf betekenis kunnen geven aan hun ervaringen. Een herstelproces is dan ook persoonlijk, uniek en grillig. Het vergt vaak zoveel tijd omdat het gaat om zaken als het (her)vinden van een positief zelfbeeld, regie over het eigen leven en werken aan een nieuwe identiteit.

Het herconstrueren van een eigen verhaal blijkt ondersteunend te zijn aan het (h)erkennen van de situatie, het moment om aan het herstel te gaan werken en het herstelproces zelf.

Werken aan herstel bestaat o.a. uit het ruimte maken voor het eigen verhaal, weer contact maken met de eigen kracht en reflecteren op uw ervaringen als patiënt.

Natuurlijk spelen symptomen van de ziekte en eventuele daaruit volgende zorgbehoeften een belangrijke rol in het leven, maar in de herstelondersteunende benadering ligt de nadruk niet op de ziekte en de beperkingen die deze met zich meebrengt. Er is juist oog voor mogelijkheden: wat heeft iemand nodig om zijn leven naar eigen wens in te vullen, welke belemmeringen worden hierin ervaren en hoe kunnen deze overwonnen worden? Wat helpt en wat hindert?